Ach vroeger…

Terras gesprek met buurman.
De buurman van 88+ kwam even een bakje pleur halen in de keuken. Het tweede bakje koffie werd het eerste glas wijn op het buitenterras met een licht briesje onder de elektrische gevel parasol. En na het keuvelen over alles goed, de gezondheid en het warme weer gaat het gesprek richting vroeger. Over Lemmer. Begonnen waren wij (voetbal gekken dat we zijn) over Ajax, de transfers, dwaalden af naar Heerenveen en via die trainer uit Heerenveen kwamen we bij VV Lemmer uit. Hier begonnen de verhalen over spelers, de ups en downs van de 95 jarige club en de spelers: dat was een kind van die, en die zijn ouders waren dat, die zat bij de politie, die was visser, die had een timmerbedrijf, die was de zoon van die leraar van de school waar vroeger de Helling stond, dat is later ook een bioscoop geweest en dat gemeente huis van nu was toen drankenhandel met de ingang Nieuwburen – deur staat er nog-naast bakkerij Schirm, maar hij hete de Vries…en daar zat Dokter Ham, bakkerij van de Meer en via de houtrijke woningen in aanbouw (want daar werkte buurman’s oom) kwamen verhalen over bommen en blindgangers die bouwvakkers tijdens hun werkzaamheden tegenkwamen, nog van de oorlog. Ja zeg buurman, ik was een jaar of 10 in de oorlog en wij woonden aan de Nieuwedijk in Lemmer.
Op een nacht knalde tijdens een bombardement door de druk bij ons het dak er af of er knalde iets op…het gaf een harde knal en toen dook ik met mijn broers en zusters in de kelder muisstil en stokstijf tegen moeder aan…
Waar de Bentex ongeveer heeft gezeten was vroeger een ruilbeurs: daar ging mijn moeder heen om kleding te ruilen: te kleine of te grote kleding wisselde van eigenaren want: er was niets het was dikke armoede tegen het einde. Sommigen liepen op blote voeten en sommigen gingen met honger naar bed. Ik weet nog, zegt buurman, dat er een klompenwinkel aan het water zat waar de BierStube zat. De deur werd met touwtje van achter de toonbank opengetrokken. Er stonden wel 100 man voor de deur maar er waren maar 20 paar klompen te koop: er was bijna niets.
Mijn moeder had stapeltjes bonnen waar je van alles op kon krijgen maar er was niks. We gingen later na de oorlog om de week een week naar school – of om de twee weken of zoiets -want tijdens de oorlog waren scholen kwartieren geworden, zaten soldaten in, niks geen onderwijs: alles moest eerst weer op gang komen. En toen alles weer beetje bij beetje op gang kwam ging ik als jonge jongen met mijn vader mee in de baggerwerken in de Polder. Dat was ook geen vetpot en ook niet altijd even makkelijk: hard voor weinig centen maar je had weinig keus.
En vaders wil was wet. Je kon zo een ram voor je kop krijgen als je niet luisterde en die heb ik ook wel eens gehad! Maar ja ze wisten misschien vroeger ook niet beter.Toen was het anders dan nu, nu zit de jeugd achter de computer of achter de mobiele telefoon rottigheid uit te halen, sporten niet meer, komen niet meer langs, want ze hebben het druk, druk, druk. En waarmee? Wij konden vroeger van alles met niets. Ik heb thuis een jubileum uitgave van de Zuid-Friesland … dat was vroeger de Lemster Courant. Ik breng het zo langs, lees het maar eens door…verhalen van echte Lemsters (10 minuten later komt de krant…)En die jongen met dat stekelige haar op de foto, zegt buurman, daar ben ik 42 jaar vriend mee geweest…die is ook al jaren weg…dat heb je als je ouder wordt…

Post Author: admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *